7 miesięcy Zuzanki

     Nasza mała córeczka skończyła już 7 miesięcy prawie dwa tygodnie temu a ja jeszcze nic o tym nie napisałam. Nadrabiam więc zaległości.
Po pierwsze Zuzia siedzi zupełnie samodzielnie bez podpierania i jest z tego powodu bardzo dumna. Bawi się w tej pozycji zabawkami. Sięga po tę, którą sama chce i przeważnie macha nią zawzięcie we wszystkie strony. Potem wkłada ją do buzi i sprawdza, czy nie da się jej zjeść :) Ostatnio, gdy poczuła się już w siadzie całkiem pewnie, zaczęła bujać się i podskakiwać. Gdy jest oparta pleckami o kanapę, z radosnym okrzykiem i uśmiechem odbija się o nią, aż wszystko się rusza. Z wielkim upodobaniem kula się też z plecków na brzuszek i odwrotnie. Bardzo lubi spać na boczku opierając się nóżkami o szczebelki łóżeczka lub na brzuszku. Odkąd zmiana pozycji nie stanowi dla niej problemu, często znajduję ją rano w łóżeczku właśnie leżącą na brzuszku, przytuloną do ulubionej mięciutkiej myszki. Obudzona podnosi się wysoko na przedramionach i kuka do mnie przez szczebelki z wesołą minką.
Spróbowała też i rozsmakowała się w podskakiwaniu na nóżkach. Dotąd fikała i przebierała nóżkami podczas zabaw w kąpieli. Gdy tatuś wkładał ją do wanienki lub trzymał pod paszki, wyglądało jakby chciała zwyciężyć wyścig pokoju. Teraz podskakuje sobie, gdy tylko nadarzy się po temu okazja.
Zrobił się z niej wielki przymilasek. Gdy trzyma się ją na rękach, łapie rączkami za szyję, wtula się i często szeroko otwartą buzią dotyka do policzka. Wygląda to tak, jakby chciała dać wielkiego buziaka. Aż serce się rozkleja w tych momentach. Moje starsze dzieci też uwielbiają się z nią pieścić.
Rozpoznaje wszystkich domowników i osoby, z którymi się częściej widuje. Na widok obcych, zaglądających do wózka ludzi, przeważnie bardzo się wstydzi i odwraca główkę w drugą stronę.
Potrafi już bawić się w proste zabawy, jak np. „a kuku”. Obecnie uczy się robić „kosi kosi łapci” i dawać „piątkę”. Cieszy się przy tym ogromnie.
Nadal bardzo interesują ją własne stópki i nie przepuści żadnej okazji, żeby je posmakować  hahaha .
Coraz ładniej je nowe potrawy. Najpierw smakuje powoli, co tam jej dają i potem szeroko otwiera buzię, żeby dać jej jeszcze.
Zaczęłam sama gotować jej zupki, bo te gotowe są bardzo drogie a z jednej pensji ciężko utrzymać 6-cio osobową rodzinę. Odszukałam w internecie stronkę z przepisami dla maluchów i muszę przyznać, że przygotowanie obiadków nie stanowi problemu. Gotuję zwykle trochę więcej i zamrażam w słoiczkach na następny raz. Opisuję sobie na karteczkach jaka to zupka i kiedy przygotowana, żeby za długo nie stały. Zmieniam też Zuzi menu, żeby codziennie nie jadła tego samego. Gotowanie dla małej nie zajmuje dużo czasu i robię to przeważnie w trakcie gotowania dla reszty rodzinki. I tak Zuzia posmakowała już cukinię, brokuły, kalafior, buraczki… Wszystko je z wielkim apetytem. No nie wszystko. Nie lubi gotowych deserków. Na razie więc je tylko tarte jabłuszko z bananem. Czekam na inne owoce, jak morele, maliny i będę próbowała dawać jej po troszku ze świeżych.
Dotąd nie wyrósł jej też żaden ząbek. Ślini się niesamowicie i trze dziąsełka, co jak wiadomo jest oznaką wyrzynania zębów, ale na razie w buźce jest pusto.

  

Klosiek

Kiedy zacząć urozmaicać dietę niemowlęcia

Obecnie preferuje się wprowadzanie nowych pokarmów w 5 miesiącu życia – jeśli dziecko jest karmione sztucznie i w 6 mies. – jeśli karmione jest naturalnie. Pamiętajcie jednak, że są to tylko ogólne, uśrednione ramy czasowe, których nie zawsze trzeba się sztywno trzymać.
Mój 16letni obecnie syn odmówił picia mleka w wieku 3 miesięcy.Bałam się, że coś jest z nim nie w porządku i wezwałam lekarza. Na szczęście malec okazał się całkowicie zdrowy. Lekarz wytłumaczył mi wtedy, że zdarzają się dzieci, które nie chcą pić mleka i trzeba im wtedy wprowadzić do diety nowe składniki. Wtedy był to robiony domowym sposobem ( ze zsiadłego mleka ) twarożek i jabłuszko. Nie polecam tego nikomu, bo chociaż syn wyrósł zdrowo to obecnie tyle się słyszy o wszelkiego rodzaju alergiach, że sama nie odważyłabym się dać czegoś podobnego do zjedzenia naszej małej Zuzi. Mimo że trójkę starszych dzieci wychowałam na owocach i warzywach z własnej działki to teraz kupuję słoiczki z gotowymi zupkami i deserkami. Nie jestem pewna czy jest w nich mniej chemii, niż w warzywach kupionych na straganie, ale coś trzeba wybrać i komuś wierzyć.
Zgodnie z zaleceniem książkowym zaczęłam wprowadzać pierwszedeserki na początku 5 mies. życia Zuzi, ale mała miała duże kłopoty zpołykaniem pokarmu. Nie umiała przesunąć małej porcji w kierunkuprzełyku. Często się krztusiła i miała odruch wymiotny. Ponieważ wdalszym ciągu ulewała duże ilości pokarmu po jedzeniu, dałam jej isobie spokój. Postanowiłam poczekać jakiś czas, żeby jej niezniechęcić. Potem lekarz zmienił córce mleko, więc znów czekałam, ażprzystosuje się do nowego. W sumie więc przerwa trwała dość długo, bookoło trzy tygodnie. Gdy ponownie zaczęłam próby z jedzeniem łyżeczkąokazało się, że wszelkie przeszkody zniknęły, a Zuzia nawet samaotwiera buzię, żeby dać jej jeszcze.
Utwierdziło mnie to w przekonaniu, że warto być cierpliwym i nie trzymać się sztywno książkowych instrukcji. Jeśli dziecko prawidłowo się rozwija i przybiera na wadze to nie ma znaczenia, jeśli pozna smak nowych potraw o miesiąc później czy wcześniej. Jeśli będziemy postępować na siłę może to natomiast wywołać u dziecka odwrotny skutek,czyli niechęć do jedzenia w ogóle.